Klein için bebeğin iç dünyası, soyut bir boşlukta değil, ilk bedensel ilişkide doğar. Bebeğin beslendiği anne memesi yalnızca bir besin kaynağı değildir; bebeğin sevgisini, açlığını, öfkesini ve doyumunu yönelttiği ilk nesnedir. Doyuran meme “iyi”, yokluğunda öfke uyandıran meme “kötü” olarak yaşanır. Bebek henüz bu ikisinin aynı anneye ait olduğunu bilmez; dünyayı iyi ve kötü parçalara böler. Klein bu erken konumu, sevginin ve nefretin aynı nesneye yöneldiği yer olarak tanımlar. Zamanla bebek, sevdiği ve öfke duyduğu memenin tek ve aynı anne olduğunu fark eder. Bu fark ediş, hem suçluluk hem de onarım arzusunu doğurur; kişinin sevdiği kişiye zarar verme korkusuyla yüzleşmesi buradan başlar. Klein’a göre yetişkinlikteki ilişki örüntülerimiz, kıskançlık, minnet ve onarım kapasitemiz, bu ilk nesneyle kurduğumuz bağda şekillenir. İç dünyamızın temel mimarisi, sözcüklerden çok önce, bu ilk ilişkide atılır. (Envy and Gratitude, 1957)
#psikanaliz #melanieklein #nesneilişkileri #bağlanma #içdünya #psikodinamik #klinikpsikoloji #annebebek #erkendönem #psikoterapi #ruhsağlığı #psikoloji
Canan Sayıoğlu 