“Güvenli bağlanan çocuk, anneyi keşfedeceği dünyaya açılan güvenli bir üs olarak kullanır.” (Ainsworth, 1978 /Patterns of Attachment)
Ainsworth’ün “güvenli üs” kavramı, bağlanma kuramının en sezgisel fikirlerinden biridir. Güvenli bağlanan bir çocuk, bakım verenini terk edilmemek için yapışılan bir yer olarak değil, dünyayı keşfetmek için geri dönülebilecek güvenli bir merkez olarak kullanır. Çocuk oyun alanında uzaklaşır, çevreyi araştırır, sonra bakım verene döner, sanki güven deposunu yeniden doldurmak ister gibi. Bu döngü, bağımsızlık ile yakınlığın birbirinin zıttı değil, tamamlayıcısı olduğunu gösterir. Çocuk ne kadar güvende hissederse, o kadar rahat uzaklaşıp keşfeder. Ainsworth’ün deneyleri, çocukların bu güveni nasıl farklı biçimlerde kurduğunu ortaya koydu. Güvenli bağlanan çocuk, ayrılıkta tedirgin olsa bile bakım veren döndüğünde yatışır ve yeniden keşfe yönelir. Bu erken örüntü, yetişkinlikteki ilişkilerimize de uzanır. Kendini güvende hisseden bir yetişkin, yakınlıktan korkmadan bağ kurabilir ve aynı zamanda kendi özerk alanını koruyabilir. Güvenli üs, hayat boyu taşıdığımız içsel bir dayanak noktasına dönüşür.
klinikpsikolog #bursapsikolog #bursaklinikpsikolog #maryainsworth #bağlanma #güvenliüs #bağlanmateorisi #ebeveynlik #çocukgelişimi #psikodinamik #klinikpsikoloji #annebebek #psikoterapi #ruhsağlığı #psikoloji
Canan Sayıoğlu 